05-01-04

Interview Viggo Mortensen (Aragorn)

'Bush vergelijken met Sauron zou te veel eer zijn'
 
( bron : De Morgen )
 
Hij speelde het liefje van Gwyneth Paltrow in A Perfect Murder, liet Demi Moore in het zand bijten in G.I. Jane en werd geprezen voor zijn vertolking als de mentaal gestoorde broer van Sean Penn in Indian Runner. En toch wordt Viggo Mortensen pas gesmaakt bij het grote publiek sinds zijn vertolking van Aragorn in de trilogie The Lord of the Rings. In The Return of the King neemt Aragorn uiteindelijk zijn rechtmatige titel als koning van Gondor op. In Hollywood daarentegen weigert Mortensen halsstarrig zijn plek als superster in te nemen.
 
Viggo mortensen, aragorn in 'the lord of the rings III' en superster tegen wil en dank.

 
Zoals gewoonlijk komt de 45-jarige Deens-Amerikaanse acteur op blote voeten de suite binnengewandeld. Zijn grijzende haar is kortgewiekt. Hij draagt een blauw fleece jasje met daarop een felblauwe badge van de Verenigde Naties. In zijn handen houdt hij een houten kopje met een paardenhoofd op getekend, met daarin een dampende groene vloeistof. Maté, de nationale kruidenthee uit Argentinië, raden we. Hij knikt bevestigend. Of we ooit al in Argentinië waren, wil hij weten (neen, je kunt Maté ook gewoon in de Delhaize kopen). Zuid-Amerika is een van zijn stokpaardjes, hij is er deels opgegroeid - "Mijn ouders reisden vaak, voor ik elf was had ik al in Argentinië, Venezuela en Denemarken gewoond" - en voelt zich nog steeds erg verbonden met het continent.
 
Mochten we Viggo Mortensen in één woord moeten omschrijven, dan zou dat 'intens' zijn. Niet alleen als acteur, want hij heeft de reputatie helemaal op te gaan in zijn personage. Als Aragorn leefde hij weken na elkaar in de wouden van Nieuw-Zeeland en hij sliep zelfs in zijn kostuum. Ook als mens is dat op hem van toepassing: zijn gedachten mogen dan wel op zijn tong liggen, ze zijn weloverwogen en ernstig.

Hoe voelt het om op uw 45ste nog een echte ster te worden?
 
"Dat is het allerlaatste wat me interesseert. Ik heb de rol van Aragorn aanvaard zonder dat ik wist dat The Lord of the Rings zo belangrijk zou worden. De impact van de film werd pas duidelijk toen The Fellowship of the Ring uitkwam, en toen waren we al anderhalf jaar aan het werk. Ik kies geen rol omdat ik hoop dat ze me populair zal maken. Meestal kies ik op basis van de uitdaging die ze me biedt, of omdat ik er iets uit kan leren. Als ik geld genoeg heb, tenminste, want anders kan ik het me niet permitteren om te kiezen. Dan doe ik zoals alle acteurs en probeer ik er het beste van te maken. In het geval van The Lord of the Rings was dat gelukkig niet nodig, ik had net zo goed 'nee' kunnen zeggen. Mijn zoon Henry heeft me aangeraden het te doen, en Peter Jackson fascineerde me ook wel."
 
Maar u wordt door het publiek, en in het bijzonder de dames, op handen gedragen. En in 2002 werd u door People Magazine tot de vijftig knapste mensen ter wereld verkozen. Doet u dat echt niets?
(lacht verlegen) "Wel, ik voel me wél gevleid, natuurlijk... Maar het is onbelangrijk."

De samenwerking op de set was lang en intens. Is het gemakkelijk om afscheid te nemen van het verhaal, je personage, je medespelers?
 
"Uiteraard stond iedereen te huilen tijdens de laatste draaidag. Maar om eerlijk te zijn: het werd tijd om naar huis te gaan. We hebben anderhalf jaar gedraaid, nadien zijn we nog vele keren terug moeten gaan om scènes opnieuw te draaien, en nog later moesten we de stemmen opnieuw inspreken. Alles bij elkaar heeft het meer dan vier jaar geduurd. Anderzijds, wat wij hebben meegemaakt, vergeet je niet snel. We zijn vrienden voor het leven geworden, en The Lord of the Rings zal voor altijd een deel van ons blijven."

Uw personage Aragorn maakt, net als alle andere personages in het verhaal, een hele evolutie door. We leren hem kennen als een outsider, maar gaandeweg ontpopt hij zich tot een leider. Wat spreekt u het meeste aan in hem?
 
"Dat hij iemand is die moeite doet om anderen te begrijpen. Mensen uit andere landen, uit andere culturen, van een ander ras. Hij kent erg veel van de geschiedenis van Midden-Aarde en past die kennis ook toe. Hij denkt eerst en doet dan pas. Hij is bang en hij twijfelt, maar hij handelt naar best vermogen."

Hier en daar gaan stemmen op die de trilogie vergelijken met de huidige situatie in de wereld. Volgens hen vertegenwoordigt onder meer Aragorn de Verenigde Staten, terwijl Mordor het Midden-Oosten is.
 
(snuift en schudt het hoofd) "Dat is een belachelijke vergelijking. Dat er mensen zijn die het verhaal zo interpreteren, maakt me woedend. Als er al een vergelijking te maken valt, dan zijn de Verenigde Staten zeker niet 'the good guys'. Al schat ik president Bush niet hoog genoeg in om Sauron te zijn, en ook Saruman is veel slimmer. Bush is slechts een van de leiders van de Uruk-Hai. Of Boromir misschien, en dan geef ik hem al erg veel krediet. Hij denk dat hij alles weet, handelt zonder inzicht. De dingen zijn zwart of wit, je bent voor of je bent tegen. Het wil niet inzien dat er ook een andere kant is, dat er in Irak of Afghanistan ook mensen zijn die vechten voor hun leven en hun wereld. Wat mij betreft zouden zij net zo goed model kunnen staan voor de slag in de Helmsdiepte of de slag om Minas Tirith. (pauze) Maar uiteindelijk realiseert Boromir zich dat het gelijk niet aan zijn kant staat. Wie weet overkomt Bush dat ook nog."

Prijkt daarom de Verenigde Naties-badge als een medaille op uw borst, en droeg u daarom tijdens een televisie-uitzending een T-shirt met daarop ostentatief NO BLOOD FOR OIL op geschreven?
 
"Inderdaad. Ik geloof in een betere wereld door samenwerking, niet door elkaar te bevechten. Terwijl die regering van me het tegenovergestelde doet. Zolang dat gebeurt, zal ik kritiek blijven geven. Maar ik heb geen politieke carrière op het oog als dat je volgende vraag is."
 
Dat wilde ik inderdaad vragen: Viggo for president?
 
(lacht) "Nee, dat zeker niet. Maar het is niet omdat je 'maar' een acteur, een leraar, een student bent dat je daarom niet over politiek mag praten. Iedereen heeft het recht om de morele daden van zijn eigen land in twijfel te trekken;"

U bent een artistieke duizendpoot. U acteert, schildert, fotografeert, schrijft en componeert jazz. Alles met evenveel overgave, zo lijkt het, en met evenveel talent. Wat doet u het liefst?
 
"Ik zou het niet weten, ik doe alles even graag. Als acteur ben je uiteraard maar een klein radertje in een groot geheel en is het aan de regisseur om uit te maken wat hij met je artistieke bijdrage aanvangt. Hoewel ik in acteren net zo goed mijn ziel steek als in iets anders heb ik minder controle over het resultaat. Al de rest, de foto's, de schilderijen, de gedichten, die zijn helemaal van mij. Het mooie aan acteren is dan weer het teamwork. Ook dat kan heel bevredigend zijn."

Vorig jaar richtte u Perceval Press op, een kleine uitgeverij die kunstboeken en cd's uitbrengt, veel van uw eigen werk ook. Wilde niemand anders uw werk uitbrengen?
 
"Dat was niet het probleem. Met Perceval Press wil ik het publiek via het internet de mogelijkheid bieden boeken, cd's of kunst te kopen die nergens anders te vinden zijn. Er is net een boek verschenen over hedendaagse kunst in Cuba, kunstenaars van de laatste twintig jaar. In Amerika is daarover niets bekend. Ondanks de armoede daar is de kunstscene in Cuba erg levendig. Ik heb er dingen gezien die ik erg goed vond. Perceval Press is voor mij een manier om de dingen die ik mooi vind te delen met anderen. Het zijn mijn cadeaus voor wie ze hebben wil."

Een van uw laatste boeken heet Miyelo, een fotoboek met beelden die u nam van de Lakota Ghost Dance in maart van dit jaar. U hebt trouwens wel meer boeken over de Noord-Amerikaanse indianen gepubliceerd.
 
"Ik voel me aangetrokken tot alle volkeren die iets mythisch over zich hebben. Niet omdat ze zo anders zijn, integendeel. Als ik zie wat ze maken, wat voor figuren ze schilderen, en ik kijk naar mijn eigen werk, dan zie ik dezelfde symboliek. Een teken dat mensen, ook al behoren ze tot een andere cultuur, meer met elkaar gemeen hebben dan ze van elkaar verschillen. Hetzelfde geldt voor de kunst van de Maori's in Nieuw-Zeeland. Zo anders zijn ze daar niet. Wat Miyelo betreft, die foto's heb ik gemaakt tijdens de opnames van Hidalgo."

Uw nieuwe stokpaardje, heb ik gelezen. En uw nieuwe paard ook.
 
"Het gaat over een cowboy en zijn paard, en ik heb dat paard na de opnames inderdaad gekocht omdat ik gehecht was geraakt aan het dier. Hidalgo is een van de interessantste verhalen die ik ooit heb gehoord, de film is overigens gebaseerd op waar gebeurde feiten. Het speelt zich af rond 1880 en gaat over een Amerikaanse man die wordt uitgenodigd door een Arabische sultan om deel te nemen aan een zware paardenkoers door de woestijn. Het mooie aan Hidalgo is dat deze keer de Amerikaan niet gaat vertellen hoe anderen iets beter of anders moeten doen en hij gaat er ook niet heen gaat om te vechten. Het gaat gewoon over een man die naar een plaats reist waar hij niemand kent. Hij ontmoet mensen, maakt kennis met de cultuur. Een ander deel van de film gaat over de Noord-Amerikaanse indianen, en de slag om Wounded Knee. Het is een gezonde film, in die zin dat Arabieren en indianen hun eigen taal spreken. Het publiek mag wel eens herinnerd worden aan het feit dat er nog andere talen en culturen zijn dan die van hen."
 

11:47 Gepost door frodo | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.